G Ö N Ü L

 

Hayrettin DURMUŞ

 

Çiçeğe benzersin çalımlı, nazlı

Adımların rahvan atlardan hızlı

Doğmadan olmuşsun ölümle sözlü

Niye düğün dernek kurarsın gönül?

 

Gururlandın makamınla, ününle

Kavga ettin bugününle, dününle

Fırsat elde iken gel beni dinle

Eski günlerini ararsın gönül

 

Kâr belleyip hora teptin zamanı

Ebedi zannettin emanet canı

Sonunda Azrail toplar yakanı

Kendini boş yere yorarsın gönül

 

Gencim deyip ihtiyarlık bekledin

Defterine yeni suçlar ekledin

Yoksulu yetimi çok itekledin

Hepten sahibine zararsın gönül

 

Sınır tanımadın geçtin hududu

Hoş mu geldi sana haramın tadı?

Sen söyle hakkında ne desin kadı

Fetvayı boşuna sorarsın gönül

 

Gün gelir sermayen tükenir gider

Güvendiğin yollar tıkanır gider

Bu can teneşirde yıkanır gider

Sen de kalemini kırarsın gönül.