G Ö N Ü L
Hayrettin DURMUŞ
Çiçeğe benzersin çalımlı, nazlı
Adımların rahvan atlardan hızlı
Doğmadan olmuşsun ölümle sözlü
Niye düğün dernek kurarsın gönül?
Gururlandın makamınla, ününle
Kavga ettin bugününle, dününle
Fırsat elde iken gel beni dinle
Eski günlerini ararsın gönül
Kâr belleyip hora teptin zamanı
Ebedi zannettin emanet canı
Sonunda Azrail toplar yakanı
Kendini boş yere yorarsın gönül
Gencim deyip ihtiyarlık bekledin
Defterine yeni suçlar ekledin
Yoksulu yetimi çok itekledin
Hepten sahibine zararsın gönül
Sınır tanımadın geçtin hududu
Hoş mu geldi sana haramın tadı?
Sen söyle hakkında ne desin kadı
Fetvayı boşuna sorarsın gönül
Gün gelir sermayen tükenir gider
Güvendiğin yollar tıkanır gider
Bu can teneşirde yıkanır gider
Sen de kalemini kırarsın gönül.